Bazen şehirler anlatır insanı bazen insanlar anlatır şehirleri. Yeter ki

hissedebilin…”şapka”mı takıp sokaklara indim. Hissedebilmek ve insanın

hikâyesini duyabilmek için…”güneşin kenti” yağmurlarını azar azar döküyordu. İnsan da yağmurlarını azar azar dökmez mi? Bunu cimriliğinden yapmaz, döktüğü yer incinmesin ister… Siz hiç “kayıp kitap” ı aradınız mı? Benim ömrüm onu aramakla geçti. Bulabilmek için çok ıslattım kendimi; harflerle, kelimelerle, cümlelerle, öykülerle, şiirlerle… Bazen çok “uzak” da zannettim.

Soranlar oldu neredesin diye; “bir yoldayım” dedim… Bu yolculukta hiç yalnız kalmadım. Bazen bir “kelebeğin kanadı” eşlik etti bana bazen bir “kırmızı araba”…Şehirler içerisinde “kaos” barındırırlar. Tüm bu “çekişmesiz yargı” içerisinde haykırmak istersin. Hani haykırsan tüm herkes susacakmış gibi hissedersin. Olmaz ama öyle… Hiç olmadı…”sessizlik” hep baskın geldi. Bu gri şehri hep maviye boyadım; “mavi değil mavi gibi” ama.

Ben boyadıkça üstünü karaladılar, simsiyah yaptılar. Siyahın üstünü tekrar boya tutar mı? Eğer tutarsa şayet üzerine “hayat güzeldir” yazmak istiyorum da… Yine bir “umutsuzluk” kapladı beni. Neden buna müsaade ediyorum ki neden buna müsaade ediyorsunuz ki… Küçükken sokağımıza “güz düşü” hâkimdi.